نی باگاس

مواد کم کربن:باگاس یک ماده ثانویه در صنعت کشاورزی است. برخلاف محصولات پلاستیکی مبتنی بر فسیل که برای تولید مواد اولیه نیاز به بهره برداری از مواد خام و ترک خوردگی دارند، باگاس انتشار گازهای گلخانه ای به طور قابل توجهی کمتر از پلاستیک دارد و آن را به نوعی ماده کم کربن تبدیل می کند.

زیست تخریب پذیر و کمپوست پذیر:باگاس یک فیبر گیاهی طبیعی است که حاوی مواد آلی غنی است. می توان آن را در عرض چند ماه توسط میکروارگانیسم ها به زمین تجزیه کرد و مواد مغذی را برای تکمیل چرخه زیست توده در اختیار خاک قرار داد. باگاس باری بر محیط زیست تحمیل نمی کند.

هزینه ارزان تر:نیشکر به عنوان ماده ای برای ساخت شکر از قرن نوزدهم به طور گسترده کاشته شده است. پس از اصلاح واریته ها برای بیش از صد سال، نیشکر در حال حاضر با مقاومت در برابر خشکی، درجه حرارت بالا و آفات مشخص می شود و می توان آن را به طور گسترده در مناطق گرمسیری کاشت. با توجه به تقاضای ثابت جهانی برای شکر، باگاس به عنوان یک محصول جانبی می‌تواند منبعی پایدار و کافی از مواد را بدون نگرانی از کمبود آن فراهم کند.

جایگزین ظروف یکبار مصرف:باگاس از الیاف تشکیل شده است و مانند کاغذ می تواند پلیمریزه شود و به عنوان جایگزینی برای کارد و چنگال یکبار مصرف پلاستیکی مانند نی، چاقو، چنگال و قاشق استفاده شود.

مواد بسته بندی پایدار:برخلاف پلاستیک، که برای آن به بهره‌برداری و پالایش نفت نیاز است، باگاس از گیاهان طبیعی سرچشمه می‌گیرد و می‌تواند به طور مداوم از طریق کاشت کشاورزی بدون نگرانی در مورد فرسودگی مواد تولید شود. علاوه بر این، باگاس را می توان از طریق فتوسنتز گیاهی و کمپوست برای رسیدن به چرخه کربنی که به کاهش تغییرات آب و هوایی کمک می کند، تجزیه کرد.

بهبود تصویر برند:باگاس می تواند برای کمپوست استفاده شود و پایدار است. از زباله های تجدیدپذیر می آید و بخشی از عملیات پایدار است. با استفاده از این ماده سازگار با محیط زیست، شرکت ها می توانند مصرف کنندگان را تشویق به حمایت از مصرف سبز و بهبود تصویری که مصرف کنندگان از برند دارند، کنند. باگاس می تواند نیازهای مشتریانی را که از نظر زیست محیطی آگاه هستند برآورده کند.

بدون مشکل میکروپلاستیک:پس از ورود پلاستیک به محیط، به تدریج در برابر نور خورشید شکننده، تحلیل رفته و تجزیه می شود. این پلاستیک های شکسته به میکروپلاستیک تبدیل می شوند و از طریق چرخه آب به هر گوشه جهان از جمله رودخانه ها، دریاچه ها و اقیانوس ها می رسند. میکروپلاستیک‌هایی که در این محیط‌ها در بدن حیوانات انباشته شده‌اند، در نهایت توسط مردم همراه با ماهی، میگو و صدف‌ها بلعیده می‌شوند. مواد خطرناک (به عنوان مثال فلزات سنگین) می توانند به راحتی به این میکروپلاستیک ها بچسبند و این به آنها فرصت ورود و آسیب به بدن را می دهد. در مقابل، نی باگاس به جای تبدیل شدن به میکروپلاستیک و ورود به بدن، می تواند به طور طبیعی در محیط تجزیه شود.

کاهش حجم زباله های دریایی:طبق آمار اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی (IUCN)، سالانه حداقل 14 میلیون تن پلاستیک وارد اقیانوس می شود که 80 درصد از کل زباله های دریایی را تشکیل می دهد. بیشتر این پلاستیک‌ها زباله‌هایی هستند که به‌طور نامناسب از زمین‌هایی که از طریق رودخانه‌ها یا آب‌های زیرزمینی وارد اقیانوس شده‌اند، دفع می‌شوند. آنها می توانند با بلعیدن، خفگی و گرفتار شدن به حیوانات دریایی آسیب برسانند. از این رو، استفاده از نی باگاس می‌تواند حجم زباله‌های دریایی و همچنین تأثیر منفی بر اکوسیستم‌های دریایی ناشی از مردم را کاهش دهد.

ایمن و غیر سمی:نی باگاس بیشتر از مواد باگاس ساخته شده است، بنابراین به سختی مواد سمی تولید می کنند. برعکس، نی‌های پلاستیکی ممکن است حاوی افزودنی‌های شیمیایی مانند تثبیت‌کننده‌های حرارتی، تثبیت‌کننده‌های فرابنفش، رنگ‌کننده‌ها و نرم‌کننده‌ها در طول فرآیند تولید باشند که ممکن است در اثر سایش، تغییرات دما یا فرسایش نوشیدنی‌های اسیدی هنگام استفاده از نی آزاد شوند. در حال حاضر، مشخص نیست که آیا این مواد در طول زمان به بدن آسیب می‌رسانند، بنابراین نی باگاس انتخاب مطمئن‌تری خواهد بود.

هزینه ارزان تر:نیشکر به عنوان ماده ای برای ساخت شکر از قرن نوزدهم به طور گسترده کاشته شده است. پس از اصلاح واریته ها برای بیش از صد سال، نیشکر در حال حاضر با مقاومت در برابر خشکی، درجه حرارت بالا و آفات مشخص می شود و می توان آن را به طور گسترده در مناطق گرمسیری کاشت. با توجه به تقاضای ثابت جهانی برای شکر، باگاس به عنوان یک محصول جانبی می‌تواند منبعی پایدار و کافی از مواد را بدون نگرانی از کمبود آن فراهم کند.

کاهش انتشار گازهای گلخانه ای (GHG):منبع پلاستیک مواد اولیه پتروشیمی است. اول از همه، نفت خام باید از کشورهای تولیدکننده نفت به کشورهای دیگر از طریق اقیانوس منتقل شود. پس از شکسته شدن حرارتی و ترک خوردگی در کارخانه های فرآوری محلی، مواد پلاستیکی تولید شده به کارخانه های تولید پلاستیک تحویل داده می شود و سپس به انواع پلاستیک تبدیل می شود. این فرآیند حمل و نقل و تولید، مقادیر زیادی گازهای گلخانه ای (GHG) تولید می کند. سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) خاطرنشان کرد که در سال 2019، 18 میلیارد تن گازهای گلخانه ای از پلاستیک تولید شده است که 3.4 درصد از کل گازهای گلخانه ای منتشر شده در سطح جهان است. پیش بینی می شود که در سال 2060 43 میلیارد تن - بیش از دو برابر تعداد فعلی - گازهای گلخانه ای از پلاستیک تولید شود. با استفاده از نی باگاس می توان تقاضا برای پلاستیک را کاهش داد و منجر به کاهش انتشار گازهای گلخانه ای شد.